Om het heden van Noord – Korea te begrijpen, moet je uiteraard ook het verleden ervan kennen. Daarom heb ik hier wat opzoekwerk naar gedaan. Sinds 1946 kwam de communistische partij van Kim Il Sung hier aan de macht. Zij zorgden ervoor dat er geen andere partijen meer waren, dat religie werd onderdrukt en dat de economie werd geleid door de partij. Hij zou tot inde jaren negentig de controle hebben in Noord – Korea.
In 1948 werd in Pyongyang de onafhankelijkheid uitgeroepen. Noord – Korea was hierdoor geboren als een zelfstandige staat. Uiteraard is er naast een Noord – Korea ook een Zuid – Korea. De Noord – Koreanen vielen dit dan ook binnen in 1950, en dit was de start van de Koreaanse oorlog. Ironisch genoeg is er een wapenstilstand aan de gang, maar de oorlog zelf is nooit beëindigd. Dat zien we de afgelopen weken zelfs in het nieuw. Noord-Korea valt Zuid-Korea nog steeds aan door een schip en een eiland te bombarderen.
Noord – Korea herstelde zich vlug van de oorlog en in 1960 was het land zich terug aan het ontwikkelen. Dit ging voornamelijk door de betere industrie. Tegen 1970 was het land dan ook het meest geïndustrialiseerde land van Azië, na Japan. Verder ging men zich ook meer en meer afsluiten van Zuid – Korea. Men zag in dat het zo echt niet verder kon tussen Noord- en Zuid – Korea en men ging dan ook zoeken naar een oplossing: deze werd niet gevonden en Noord- en Zuid – Korea bleven naast elkaar leven.
In 1991 werd Noord – Korea lid van de VN en in 1992 sloot Noord-Korea een akkoord over het bevriezen van zijn nucleaire programma met het Internationaal Atoomenergie Agentschap: dit akkoord werd echter geschonden en het is zeer waarschijnlijk dat Noord-Korea effectief atoomwapens heeft.
De jaren negentig was een periode waar een enorme voedselcrisis heerste in Noord – Korea. Die duurde het hele decennium en eiste van 2 a 3 miljoen Koreanen het leven. Als oorzaken voor de crisis zei men dat het was door de beperkte subsidies door Rusland en China, het strikte overheidsbeleid en een periode van droge en natte periodes.
Ook vandaag de dag is er weinig voedsel. Als gevolg daarvan vluchten veel Noord – Koreanen naar China. China erkent hen echter niet als vluchteling en stuurt hen terug. Aangezien vluchten naar het buitenland hier een ernstig misdrijf is, worden de teruggekeerde vluchtelingen gestraft met opsluiting in werkkampen, gevangenisstraf of de doodstraf.
Pyongyang
Wat heb ik dan allemaal geleerd over Noord – Korea door het boek Pyongyang te lezen? Om te beginnen weet ik nu dat Pyongyang de hoofdstad is van Noord – Korea. In Noord – Korea leven heel weinig buitenlanders, vroeger zelfs geen. Door enkele buitenlanders toe te laten (die eigenlijk gewoon noodzakelijk zijn omdat Noord – Korea in bepaalde gebieden nog steeds een ontwikkelingsland is), denkt men dat men de poorten heeft opengezet tot het land. Maar hoe is Noord – Korea in feite zo communistisch land geworden vraag ik me af?
Het is allemaal begonnen op 9 september 1948 toen de republiek werd uitgeroepen. De persoon die dit deed was Kim Il – Sung. Hoewel deze persoon in 1994 is overleden, zie je in het stripverhaal ook dat hij nog steeds de Grote Leider is: op een gegeven moment zegt men ook letterlijk dat ondanks zijn overlijden in 1994 hij nog steeds de leider is. Hoe merk je dat dan in het straatbeeld? Simpel, de mensen worden verplicht om een badge te dragen van ofwel Kim Il – Sung ofwel van Kim Jong-Il (de huidige president, is trouwens ook de zoon van Kim Il – Sung). Wist je trouwens dat er in Pyongyang een standbeeld staat van 22 meter (!!!)van Kim Il – Sung volledig gemaakt uit brons? Voorbije week is dat beeld nog in het nieuws gekomen. Mensen die iets heel goed of heel slecht hebben meegemaakt gaan hun dank of vergeving vragen aan dat beeld. In elke woonkamer, school, openbare plaats, eigenlijk overal kijk>en deze twee figuren naar hun volk.
In Noord – Korea is het verboden om negatief te spreken over deze twee m ensen en ook van persvrijheid is echt geen sprake. De bevolking wordt dus onderdrukten iedereen die uit het gareel loopt moet naar de strafkampen. Officieel bestaan deze kampen niet, maar iedere Noord – Koreaan weet dat ze er effectief zijn. Verder valt het ook op in het stripverhaal, dat je geen enkele gehandicapte ziet in Noord – Korea. Waarom is dat zo vraagt men op een gegeven moment in het stripverhaal: het antwoord is omdat, ik citeer “het grote Noord – Korea alleen maar sterke, intelligente en loyale mensen bezit”. Yeah right. Je mag er vrij zeker van zijn dat deze mensen ook worden overgebracht naar strafkampen. Nu we toch over de volk bezig zijn, gaan we ineens door naar het armzalig bestaan van de bevolking: wie is deze bevolking, waaruit bestaat deze en hoe worden ze behandeld?
De bevolking bestaat voornamelijk uit Koreanen (er zijn ook nog Amerikaanse staatsgevangenen!) die de Koreaanse taal spreken. Net zoals in het communistische China (het enige land waar de Noord – Koreanen iets of wat goed contact mee heeft) is er een beperking ingevoerd om de bevolking niet meer te laten groeien. Sinds 1976 mag men pas vanaf 27 jaar trouwen als vrouw en als man pas vanaf 30 jaar. Hoe kijkt de politiek naar de gewone mens? Zoals men zelf zegt: slechts 1/3de van het land moet effectief overleven. Zoals eerder gezegd is er sprake van een censuur in Noord – Korea: de mensen mogen zelf niet schrijven in de krant wat ze willen: alle kranten zijn in de handen van de overheid.
Omdat men maar rekent dat 1/3de van de bevolking effectief moet overleven, zal het je waarschijnlijk ook niet echt verbazen dat er heel wat hongersnood is. Dit is ook één van de redenen waarom men de grenzen heel lichtjes heeft opengedaan. Ik vroeg me dan ook af wat een Koreaan zou eten buiten rijst. Na wat opzoekwerk vond ik effectief hier wat meer informatie over: het hoofdingrediënt voor zowat alle maaltijden bestaat uit rijst en vis. Net omdat men zich niet echt concentreert op de landbouw gebeurt het heel regelmatig dat deze effectief vervallen zijn. Maar waar ligt dan wel het zwaartepunt van de Noord – Koreaanse economie? Het belangrijkste hier is de zware industrie. Net zoals Duitsland ten tijde van de wereldoorlogen hun economie deed stijgen door zware staalmachines te bouwen om wapens te maken. Zo was er in Noord_Korea en stijgende economie door de nucleaire en oorlogen tussen Noord- en Zuid-Korea vanaf 1993 tot heden.
Zoals je kan afleiden is Noord – Korea een militaire staat. Zo heeft het Noord – Koreaanse leger het derde grootste leger van de wereld. Het moet dan ook niet gezegd worden dat de Noord – Koreanen en de Amerikanen effectief aartsvijanden zijn. De Noord – Koreaanse overheid probeert dan ook om elke keer zijn superioriteit tegenover Amerika te bewijzen. Zo hoor je nog heel regelmatig het verhaal dat er in 1968 een Amerikaans schip in de Noord – Koreaanse wateren lag: dit was duidelijk een geval van spionage! De Noord – Koreanen vielen het schip dan ook aan, en namen de Amerikanen als staatsgevangenen. Wist je trouwens dat je veel geld kan verdienen wanneer je een lijk van een Amerikaanse soldaat vindt?
Nu anno 2010 merk je opnieuw de spanningen tussen Noord-Korea en Amerika (via Zuid-Korea) . Kim Jong Il wilt aan zijn volk en aan de rest van de wereld laten zijn dat hij de touwtjes in handen heeft door een strijd aan te gaan met Zuid-Korea.
Zijn er echter veranderingen op til? Ik heb eens gezocht en president Obama heeft zich nog niet uitdrukkelijk uitgesproken om de relaties met Noord – Korea te verbeteren. Toch zijn er al enkele punten waar een evolutie te merken valt. Stilaan worden ook kapitalistische elementen in Korea toegelaten, deze waren in het verleden gewoon alleen toegankelijk voor de “bezoekers” van Noord – Korea en niet voor de inwoners zelf. Hier lijkt nu stilaan ook verandering in te komen.
Zo is het sinds 2002 toegestaan dat de burgers goederen aan elkaar verkopen volgens de prijzen van de markt. Er worden dan tegenwoordig ook kastanjes, sigaretten, frisdrank en aardappels op straat verkocht. Tot voor een paar jaar terug was het ondenkbaar dat de overheid de prijs niet zou bepalen. Waarom zou men echter beperkte toegevingen doen ondanks dat Noord – Korea het kapitalisme haat? Wel, Noord – Korea heeft een rampzalige economische positie en een minimum aan vrije marktwerking is noodzakelijk om in deze wereld te overleven.
Toch houdt de overheid alles goed in de gaten. Er wordt belasting geheven op alle handel en alle verkopers betalen een aparte belasting. De prijzen worden ook goed in de gaten gehouden, zodat een inflatie kan worden tegengehouden in een vroeg stadium. Wat je je dan moet afvragen is of dit wel effectief het idee is van een vrije markt? Persoonlijk denk ik van niet.
Stilaan zijn er ook meer en meer kleine ondernemingen van Noord – Koreaanse burgers. Deze radicale veranderingen hebben ervoor gezorgd dat er meer auto’s rondrijden in de straten (behalve op zondag want dan mag de auto niet gebruikt worden omdat dit goed is voor de gezondheid, of zou het misschien eerder omdat men de dure en schaarse brandstoffen niet mogen verbruikt worden door de gewone man? Maar zolang de nucleaire toestand in Noord – Korea nog steeds van kracht is zullen de landen die hen helpen heel beperkt zijn. En zonder kapitaal zullen de economische hervormingen ALTIJD mislukken.
Deze veranderingen moeten echter vanbinnen uit komen om een einde maken aan de schrijnende mensenrechtenproblemen (geen recht op vrije meningsuiting, er is maar één politieke partij: de communistische, vervolging van bepaalde rassen : bv Amerikanen, armoede, geboortebeperking,…). Maar hoe kan men dit dan doen? Eén van de oplossingen zou een economische bloei kunnen zijn zodat er een economische gegoede middenklasse ontstaat, die bescherming van de eigen middenklasse zal eisen, net zoals vrijheid. Denk maar wat er tijdens de Franse Revolutie gebeurde. Maar de grenzen moeten er ook open gaan om samen tot een dialoog te komen: dit zal een werk van lange adem worden!
Noord-Korea en actualiteit
http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/mediatheek/programmas/journaal/2.9798/2.9799/1.745235
Geen opmerkingen:
Een reactie posten